Morsy są zwierzętami towarzyskimi, gromadzącymi się w wielkie grupy. Stada tych zwierząt spotyka się głównie na brzegach wysp i na pływającej krze w rejonach Arktyki. Morsy unikają brzegów lądu stałego, gdyż tam zagrażają im takie drapieżniki, jak wilki i niedźwiedzie.Chociaż morsy są zwierzętami towarzyskimi, to jednak samce i samice większą część roku spędzają osobno, gdyż żerują w oddzielnych grupach. Dorastające samce i samce dojrzałe także przebywają oddzielnie, co zapewnia równomierny podział zasobów pokarmowych pomiędzy nimi. Podczas pory rozrodczej samice morsów zbierają się na oblodzonych brzegach, gdzie czekają na samce. Morsy wychodzą z wody na brzeg, aby odpocząć i wyschnąć. Jest to dla nich bardzo ważne, bo pomimo że ich skóra jest wyjątkowo twarda, to jednak każda rana goi się bardzo powoli, jeśli jest w ciągłym kontakcie ze słoną wodą. A więc pozory mylą. Gruba skóra morsów to tylko pozór, jest ona delikatna na rany. Łatwo ją zranić, a ranę łatwo pogorszyć kontaktem ze słoną wodą. Małże, ślimaki i inne mięczaki są bardzo liczne na wodach szelfu kontynentalnego. Te zwierzęta stanowią podstawę diety morsów. Jednakże w czasie długiej i mrocznej arktycznej zimy nie jest o nie łatwo. Morsy jedzą także ponad czterdzieści rodzajów innych bezkręgowców, którymi są kraby, robaki, krewetki, szkarłupnie. Czasami chwytają ryby, mogą też atakować młode foki. Widoczność pod wodą nie jest zbyt dobra, nawet w ciągu lata, toteż morsy poszukując pokarmu polegają bardziej na swym bardzo dobrze wykształconym zmyśle dotyku niż na wzroku. Przednia część pyska jest pokryta cienką, wrażliwą na dotyk skórą i ok. 450 grubymi wioskami, których mors używa podczas lokalizowania pokarmu. Ryjąc w dnie jak świnia, za pomocą stwardniałej górnej krawędzi pyska, zwierzę wygrzebuje mięczaki. Zwierzęta żyjące głęboko w mule mors wydobywa wtryskując pod ciśnieniem wodę w ich norki. To doskonały sposób na zdobycie pokarmu, sprawia on, że mors nie musi głodować. Pożywienie nie jest trudne zdobycie dla morsa.

Większość samic morsów przystępuje do rozrodu w szóstym lub siódmym roku życia, a samce są dojrzałe płciowo po ukończeniu piętnastu lat. W styczniu i lutym grupy dorosłych samic i samic niedojrzałych płciowo powracają do miejsc rozrodu w stadkach liczących około 15 sztuk, które mogą łączyć się z innymi i tworzyć większe skupienia. Za każdą grupą podąża kilka samców, stale przebywających w pobliżu. Samce (byki) próbują zwabić samice, aby połączyły się z nimi i pod wodą wydają serie głosów określanych jako „pukania” lub „dzwonienia”, które są przerywane przez „klekoty” i „gwizdy” wydawane na powierzchni.Samce morsów nie są w stanie siłą zdobyć samic, gdyż na brzegu jest wiele miejsc, do których mogą szybko uciec bardziej od nich zwinne samice. Ponadto, chociaż samce są o wiele większe od samic, obie płcie w równym stopniu są przystosowane do życia pod wodą. Wobec tego samce starają się zaimponować samicom, staczając między sobą walki i w ten sposób okazywać swą siłę. Na tej podstawie samice mogą ocenić ich wartość jako partnerów rozrodczych i dokonują między nimi wyboru. Kopulacja odbywa się w wodzie. Kły są wyznacznikiem statusu i wieku morsów. Mają je zarówno samce, jak i samice. Kły są dobrze widoczne dopiero u osobników powyżej 18 miesiąca życia. Wraz z wiekiem morsa kły szczęki górnej wydłużają się i dochodzą do znacznej długości. Poza tym że są użytecznym narzędziem obrony, służą także morsom do rozbijania lodu i tworzenia otworów oddechowych oraz jako kotwice przy wychodzeniu na ląd. Mors o najdłuższych kłach jest zazwyczaj dominantem i przewodzi grupie, toteż samce mające duże kły często je prezentują przed resztą stada. Osobniki o mniejszych kłach schodzą im z drogi, jednak gdy natrafią na zwierzęta o podobnych kłach, może dojść do konfrontacji i walki. Na szczęście gruba skóra jest dobrą osłoną przed poważnymi zranieniami. Od tysięcy lat Eskimosi polowali na morsy dla ich mięsa i skór. Niestety eksploatacja tego gatunku przez inne nacje doprowadziła do stanu bardzo niskiej liczebności i wyginięcia wielu populacji morsów. Obecnie na obszarach północnego Pacyfiku morsy są pod ochroną i liczebność tamtejszych populacji staje się coraz większa. Niestety populacje północnoatlantyckie są nadal zagrożone. Uważa się, że diugonie były inspiracją dla powstania starożytnych mitów greckich o syrenach. W tych opowieściach syreny były atrakcyjnymi istotami, pół-kobietami, pół-rybami, których piękny śpiew hipnotyzował żeglarzy i kierował ich łodzie na skały. Niestety, piękno mitów nie powstrzymało współczesnych myśliwych przed polowaniem i wytępieniem większości populacji diugoni i manatów na świecie. Nieszczęściem tych zwierząt było to, że ich mięso uważano za przysmak. Mięso manata jest wartościowym pokarmem, ponieważ, gdy jest przyrządzane we własnym tłuszczu, pozostaje świeże przez wiele miesięcy. Z tego powodu z rąk siedemnastowiecznych żeglarzy ginęły setki tysięcy manatów, a ich mięso wysyłano także na sprzedaż do Europy. Handel ten zakończył się wtedy, gdy manaty stały się rzadkie, jednak lokalne polowania trwały nadal. Obecnie diugonie i manaty są gatunkami zagrożonymi. Manaty nie potrafią zlokalizować obiektów poruszających się z prędkością powyżej 25 węzłów, toteż nie uciekają przed szybko pływającymi łodziami, takimi jak na przykład motorówki ciągnące narciarzy wodnych: wielkie liczby manatów co roku giną w kolizjach z tego typu łodziami. Jedna czwarta wszystkich sprawdzonych przypadków zgonów manatów na wodach Florydy okazała się być wynikiem zderzeń ze śrubami silników szybko pływających łodzi motorowych.

Po wpadnięciu w sidła, sytuacja nosorożca nie jest wesoła.Podobne pułapki zastawia się na jelenie, czy tygrysy. Nawet, jeżeli nosorożcowi uda się z tych sideł wyrwać, drut wbija się w nogę, powodując śmierć w wielkich cierpieniach. Pomimo tego, że jest to park narodowy, takich pułapek jest wszędzie pełno. Na świecie żyje tylko około trzystu nosorożców sumatrzańskich i nie można stracić już żadnego z nich. Nosorożce sumatrzańskie są naprawdę male, bez wątpienia najmniejsze spośród wszystkich pięciu żyjących jeszcze gatunków. Mierzy zaledwie półtora metra. Porównywać je do gatunków afrykańskich, to tak, jakby porównać kucyka do konia pociągowego. Nosorożec biały waży cztery razy więcej. Wyróżnia je czarne owłosienie. Nosorożce sumatrzańskie są najbardziej włochate i są to najbliżsi kuzyni nosorożców z epoki lodowcowej. Dziennie muszą zjeść około sześćdziesięciu kilogramów liści, co stanowi dziesięć procent ich wagi. Mają tez charakterystyczne górne wargi: są chwytne, dzięki czemu zwierzę może zrolować liście i wprowadzić je do pyska. Wargi te występują tylko u tego gatunku. Nosorożce zostawiają wyraźne ślady.Mają one trzy pazury, przypominające kopytka. Na Ziemi ślad ich wygląda podobnie do asa trefl. Ten gatunek, z uwagi na delikatną skórę jest szczególnie narażony na ukąszenia nieznośnych owadów. W celu zrzucenia z siebie ich nosorożce tarzają się w błocie i robią w nim odpowiednio szeroki i głęboki dołek i w tym celu się tarza. Nosorożce sumatrzańskie wciąż jeszcze możemy oglądać. Niestety, dla nosorożców włochatych, z epoki lodowcowej nie ma już nadziei. Nosorożce włochate nie wyginęły z powodu zmian klimatycznych, ale zostały wytępione przez ludzi z epoki kamienia łupanego. Oni nie wiedzieli tego, co my teraz. W przeciwieństwie do naszych przodków, my wiemy, jak chronić zagrożone gatunki. W wielu ogrodach zoologicznych próbuje się znaleźć skuteczną metodę. Nosorożce sumatrzańskie zamieszkują wiele ogrodów zoologicznych, ale nigdy nie przyszedł tam na świat młody osobnik. Do dzisiaj mamy już co najmniej dwa zrodzone w niewoli nosorożce sumatrzańskie. Nosorożce, zrodzone w niewoli mogą powrócić na wolność, pod warunkiem, że pozostanie wystarczająco dużo lasów deszczowych, a zniknie kłusownictwo.

W interesie samca foki jest, aby kopulować z jak największą liczbą samic. Ponieważ tylko najsilniejsze dominujące samce mają na to szansę, samiec musi prowadzić wojownicze życie. Rolą bardziej biernej samicy jest rodzenie jednego potomka w roku i opieka nad nim. Foki osiągają dojrzałość płciową po ukończeniu czwartego roku życia. Czas przystępowania do rozrodu jest różny u różnych gatunków, jednak w obrębie tego samego gatunku samice rodzą młode w tym samym mniej więcej czasie i zaraz po tym odbywają kopulację. Płód rozwija się tylko przez dziewięć miesięcy, lak więc opóźniona im-plantacja zarodka w macicy opóźnia moment porodu i sprawia, że wszystkie samice mogą razem rodzić na jednej plaży. Oznacza to także, że wszystkie jednocześnie urodzone młode mają większe szanse na przeżycie. Samce nie pomagają samicom w wychowywaniu potomstwa i pojawiają się w koloniach lęgowych tylko po to, aby zdobyć kolejne partnerki rozrodcze. Samice większości gatunków fok pozostawiają swe młode na lądzie, kiedy wyruszają w morze na polowanie i pojawiają się na brzegu przy potomstwie tylko podczas karmienia. Mimo to więź pomiędzy matką, a jej potomkiem jest bardzo mocna. Młoda foka pospolita nie może długo przebywać pod wodą i nic potrafi też długo pływać, tak więc samica często wozi je na swoim grzbiecie lub przytrzymuje przednimi kończynami. W razie zagrożenia, gdy chce ona, aby małe zanurkowało, uderza o taflę wody kończyną . Masowe zabijanie młodych fok i osobników dorosłych stało się przyczyną spadku liczebności nerpy w kanadyjskiej części Arktyki ze stanu kilkuset tysięcy osobników do niespełna 10000 sztuk. Na Morzu Bałtyckim ujemny wpływ na pogłowie fok, głównie nerpy, ma silne zanieczyszczenie wód substancjami chemicznymi, wśród których jest wiele chlorowanych dwufenyli, na przykład DDT. Odkładając się w tkankach, substancje te wywołują nieprawidłowy rozwój narządów rozrodczych i w ten sposób uniemożliwiają fokom prawidłowe rozmnażanie się. Spośród fok najrzadszymi gatunkami są ciepło-wodne mniszki. Mniszka karaibska jest już prawdopodobnie gatunkiem wymarłym, a mniszki hawajskie i mniszki śródziemnomorskie są na liście gatunków zagrożonych wyginięciem. Ich pogłowie zostało zdziesiątkowane w wyniku polowań, jednakże za główną przyczynę spadku liczebności tych gatunków uważa się płoszenie zwierząt przez ludzi i zanik spokojnych miejsc, gdzie te ssaki mogłyby bytować. Są to płochliwe zwierzęta. Ciężarne samice muszą czasami rodzić w niebezpiecznych rejonach wybrzeży i kiedy przeszkodzi się im w opiece nad potomstwem, porzucają swe młode, które giną z głodu. Pomimo przepisów ochronnych, liczebność mniszki hawajskiej utrzymuje się na niskim poziomie. Zagrożeniem dla mniszek śródziemnomorskich są gospodarka rybacka i turystyka, które odebrały tym ssakom większość terenów, gdzie mogły się one rozmnażać i odpoczywać.