Morsy są zwierzętami towarzyskimi, gromadzącymi się w wielkie grupy. Stada tych zwierząt spotyka się głównie na brzegach wysp i na pływającej krze w rejonach Arktyki. Morsy unikają brzegów lądu stałego, gdyż tam zagrażają im takie drapieżniki, jak wilki i niedźwiedzie.Chociaż morsy są zwierzętami towarzyskimi, to jednak samce i samice większą część roku spędzają osobno, gdyż żerują w oddzielnych grupach. Dorastające samce i samce dojrzałe także przebywają oddzielnie, co zapewnia równomierny podział zasobów pokarmowych pomiędzy nimi. Podczas pory rozrodczej samice morsów zbierają się na oblodzonych brzegach, gdzie czekają na samce. Morsy wychodzą z wody na brzeg, aby odpocząć i wyschnąć. Jest to dla nich bardzo ważne, bo pomimo że ich skóra jest wyjątkowo twarda, to jednak każda rana goi się bardzo powoli, jeśli jest w ciągłym kontakcie ze słoną wodą. A więc pozory mylą. Gruba skóra morsów to tylko pozór, jest ona delikatna na rany. Łatwo ją zranić, a ranę łatwo pogorszyć kontaktem ze słoną wodą. Małże, ślimaki i inne mięczaki są bardzo liczne na wodach szelfu kontynentalnego. Te zwierzęta stanowią podstawę diety morsów. Jednakże w czasie długiej i mrocznej arktycznej zimy nie jest o nie łatwo. Morsy jedzą także ponad czterdzieści rodzajów innych bezkręgowców, którymi są kraby, robaki, krewetki, szkarłupnie. Czasami chwytają ryby, mogą też atakować młode foki. Widoczność pod wodą nie jest zbyt dobra, nawet w ciągu lata, toteż morsy poszukując pokarmu polegają bardziej na swym bardzo dobrze wykształconym zmyśle dotyku niż na wzroku. Przednia część pyska jest pokryta cienką, wrażliwą na dotyk skórą i ok. 450 grubymi wioskami, których mors używa podczas lokalizowania pokarmu. Ryjąc w dnie jak świnia, za pomocą stwardniałej górnej krawędzi pyska, zwierzę wygrzebuje mięczaki. Zwierzęta żyjące głęboko w mule mors wydobywa wtryskując pod ciśnieniem wodę w ich norki. To doskonały sposób na zdobycie pokarmu, sprawia on, że mors nie musi głodować. Pożywienie nie jest trudne zdobycie dla morsa.

Pochodzenie fok Foki, uchatki i morsy są potomkami ssaków lądowych. Uważa się, że foki pochodzą od form mięsożernych ssaków żyjących okoio 15 milionów lat temu, a ewolucja uchatek zaczęła się około 25 milionów lat temu. Foki nie mają małżowin usznych, a ich tułów jest krótki i lśniący. Są doskonałymi pływakami, ale na lądzie poruszają się niezdarnie i nie potrafią unieść tułowia na swych kończynach przednich, tak jak to czynią uchatki. Wielkość ciała fok jest różna. Samica nerpy Phoca hispida osiąga długość 116-138 cm i ma masę około 50 kg, a samiec słonia morskiego południowego dorasta do 490 cm i 2500 kg masy ciała. Samice fok południowych gatunków, takich jak foka Weddella, lampart morski i mniszki, są większe niż samce. Jednakże samce gatunków fok północnych, takich jak foka szara i kapturnik, są o wiele większe od samic. Różnice pomiędzy płciami są największe u południowych słoni morskich. U tego gatunku masa samca może być ponad trzy razy większa niż masa ciała samicy. To znany gatunek, szczególnie znany osobom, które są zainteresowane tym tematem. Z wyjątkiem jednego gatunku, foki są zwierzętami morskimi i spędzają większość swego życia, pływając w oceanach. Na ląd wychodzą tylko, aby odpoczywać i rozmnażać się.Foka Weddella, Rossa, krabojad i południowy słoń morski żyją wśród kry pływającej w wodach Antarktydy, a foki wąsate, grenlandzkie, kapturniki i nerpy występują w morzach arktycznych. Nerpy przez większą część roku żyją pod lodem Arktyki i wydrapują sobie w lodzie otwory oddechowe w pobliżu napierających na siebie płyt lodowych. Blisko nich wykopują sobie komory lęgowe lub legowiska pod głębokim śniegiem, gdzie odpoczywają. Uważa się, że samiec nerpy zaciekle broni swojego podwodnego terytorium. Podobnie zachowują się też samce fok Weddella. Gdy tylko wiosenne słońce zacznie ogrzewać lód, nerpy zbierają się w stada na powierzchni. Kiedy lód zaczyna topnieć, foki te wchodzą do morza. Niemal każdy człowiek wie, jak mniej więcej wygląda środowisko fok. Niemożliwe jest, by nie trafił na książkę czy film, gdzie jest to ukazane. Woda morska jest o wiele chłodniejsza od krwi foki, która ma temperaturę 37°C. Arktyczne i antarktyczne foki często muszą przebywać w wodzie o temperaturze -1,8°C, a temperatura powietrza jest tam jeszcze niższa. Aby zmniejszyć stopień utraty ciepła, foki są duże i mają cylindryczny kształt ciała, co sprawia, że ich powierzchnia ciała jest stosunkowo niewielka i w małym stopniu kontaktuje się z zimnym środowiskiem. Cale ciało foki ma grubą warstwę tkanki tłuszczowej, co izoluje organy wewnętrzne i dzięki temu może być utrzymana ich stała temperatura. Podściółka tłuszczowa nadaje także opływowy kształt ciała, redukujący opór wody podczas pływania. Foki pływają, poruszając całym ciałem. Machając na boki ogonem i silnymi, wiosłowatymi kończynami tylnymi, wprawiają ciało w ruch, a kończyny przednie trzymają blisko tułowia. Ich styl pływania różni się od stylu uchatek, które poruszają się w wodzie głównie dzięki pracy kończyn przednich. Foki dosyć niezgrabnie przemieszczają się po lądzie – wyginają łukowato tułów, oraz opierając go na piersiach i miednicy, pełzają po ziemi. Foki szare, wydostając się z wody na ląd, wykorzystują płetwy, a krabojady i foki pręgowane, przemieszczając się po lodzie, wykonują żwawo ruchy takie, jak w trakcie pływania w wodzie.