Morsy są zwierzętami towarzyskimi, gromadzącymi się w wielkie grupy. Stada tych zwierząt spotyka się głównie na brzegach wysp i na pływającej krze w rejonach Arktyki. Morsy unikają brzegów lądu stałego, gdyż tam zagrażają im takie drapieżniki, jak wilki i niedźwiedzie.Chociaż morsy są zwierzętami towarzyskimi, to jednak samce i samice większą część roku spędzają osobno, gdyż żerują w oddzielnych grupach. Dorastające samce i samce dojrzałe także przebywają oddzielnie, co zapewnia równomierny podział zasobów pokarmowych pomiędzy nimi. Podczas pory rozrodczej samice morsów zbierają się na oblodzonych brzegach, gdzie czekają na samce. Morsy wychodzą z wody na brzeg, aby odpocząć i wyschnąć. Jest to dla nich bardzo ważne, bo pomimo że ich skóra jest wyjątkowo twarda, to jednak każda rana goi się bardzo powoli, jeśli jest w ciągłym kontakcie ze słoną wodą. A więc pozory mylą. Gruba skóra morsów to tylko pozór, jest ona delikatna na rany. Łatwo ją zranić, a ranę łatwo pogorszyć kontaktem ze słoną wodą. Małże, ślimaki i inne mięczaki są bardzo liczne na wodach szelfu kontynentalnego. Te zwierzęta stanowią podstawę diety morsów. Jednakże w czasie długiej i mrocznej arktycznej zimy nie jest o nie łatwo. Morsy jedzą także ponad czterdzieści rodzajów innych bezkręgowców, którymi są kraby, robaki, krewetki, szkarłupnie. Czasami chwytają ryby, mogą też atakować młode foki. Widoczność pod wodą nie jest zbyt dobra, nawet w ciągu lata, toteż morsy poszukując pokarmu polegają bardziej na swym bardzo dobrze wykształconym zmyśle dotyku niż na wzroku. Przednia część pyska jest pokryta cienką, wrażliwą na dotyk skórą i ok. 450 grubymi wioskami, których mors używa podczas lokalizowania pokarmu. Ryjąc w dnie jak świnia, za pomocą stwardniałej górnej krawędzi pyska, zwierzę wygrzebuje mięczaki. Zwierzęta żyjące głęboko w mule mors wydobywa wtryskując pod ciśnieniem wodę w ich norki. To doskonały sposób na zdobycie pokarmu, sprawia on, że mors nie musi głodować. Pożywienie nie jest trudne zdobycie dla morsa.

Tak jak wszystkie inne ssaki, foki oddychają płucami, a nie skrzelami. Oznacza to, że podczas nurkowania muszą wstrzymać oddech. Płuca fok są większe w porównaniu z płucami większości ssaków lądowych (foki mają też więcej żeber), jednak w czasie nurkowania nie ma w nich powietrza. Ponadto foki mają bardzo dużo krwi i zwierzęta te cechuje zdolność do hiperwentylacji, czyli umiejętność bardzo szybkiego oddychania, kiedy są na powierzchni. Dzięki temu we krwi może być zmagazynowana większa ilość tlenu, która pozwala na długie przebywanie pod wodą. Na moment przed zanurkowaniem foka wypuszcza prawie całe powietrze z płuc, co w połączeniu z tym, że nie oddycha ona w czasie nurkowania sprawia, że ssak ten nie cierpi na chorobę kesonową. Foki pospolite i foki grenlandzkie przebywają pod wodą średnio pięć minut, ale w razie konieczności mogą tam pozostawać prawie pół godziny. Czas nurkowania większych gatunków może być jeszcze dłuższy. Północny słoń morski może przebywać pod wodą nawet i 48 minut, jednak rekordzistą jest foka Weddella, której zmierzony czas nurkowania wynosił 73 minuty. Większość gatunków fok poluje na ryby, jednak ich pokarmem są także inne zwierzęta, wśród nich planktoniczne skorupiaki i mięczaki. W zależności od tego, jaki rodzaj pokarmu jest aktualnie dostępny, taki stanowi w danym momencie główny składnik pożywienia. Żyjące na Półwyspie Antark-tycznym foki Weddella żywią się głównie ośmiornicami i kałamarnicami, a ich populacje z Morza Rossa są głównie rybożerne. Foki szare, zasiedlające morskie wybrzeża północno-wschodniej Wielkiej Brytanii, gdzie znajdują się hodowle ryb łososiowatych, często zjadają te ryby, podczas gdy w diecie fok szarych z innych rejonów ryb łososiowatych nie spotyka się. Niektóre gatunki fok są specjalistami pokarmowymi. Pomimo swojej nazwy krabojad nie żywi się krabami (nie ma ich w morzach, gdzie występuje ten gatunek foki), lecz jego głównym pokarmem jest kryl, wchodzący w skład zooplanktonu. Foki krabojady z kolei mogą padać łupem lampartów morskich, które polują także na pingwiny. W czasie okresu rozrodczego i linienia foki długo nie jedzą. Młode słonie morskie, które przestały odżywiać się mlekiem matki, nie jedzą przez 12 tygodni.