Morsy są zwierzętami towarzyskimi, gromadzącymi się w wielkie grupy. Stada tych zwierząt spotyka się głównie na brzegach wysp i na pływającej krze w rejonach Arktyki. Morsy unikają brzegów lądu stałego, gdyż tam zagrażają im takie drapieżniki, jak wilki i niedźwiedzie.Chociaż morsy są zwierzętami towarzyskimi, to jednak samce i samice większą część roku spędzają osobno, gdyż żerują w oddzielnych grupach. Dorastające samce i samce dojrzałe także przebywają oddzielnie, co zapewnia równomierny podział zasobów pokarmowych pomiędzy nimi. Podczas pory rozrodczej samice morsów zbierają się na oblodzonych brzegach, gdzie czekają na samce. Morsy wychodzą z wody na brzeg, aby odpocząć i wyschnąć. Jest to dla nich bardzo ważne, bo pomimo że ich skóra jest wyjątkowo twarda, to jednak każda rana goi się bardzo powoli, jeśli jest w ciągłym kontakcie ze słoną wodą. A więc pozory mylą. Gruba skóra morsów to tylko pozór, jest ona delikatna na rany. Łatwo ją zranić, a ranę łatwo pogorszyć kontaktem ze słoną wodą. Małże, ślimaki i inne mięczaki są bardzo liczne na wodach szelfu kontynentalnego. Te zwierzęta stanowią podstawę diety morsów. Jednakże w czasie długiej i mrocznej arktycznej zimy nie jest o nie łatwo. Morsy jedzą także ponad czterdzieści rodzajów innych bezkręgowców, którymi są kraby, robaki, krewetki, szkarłupnie. Czasami chwytają ryby, mogą też atakować młode foki. Widoczność pod wodą nie jest zbyt dobra, nawet w ciągu lata, toteż morsy poszukując pokarmu polegają bardziej na swym bardzo dobrze wykształconym zmyśle dotyku niż na wzroku. Przednia część pyska jest pokryta cienką, wrażliwą na dotyk skórą i ok. 450 grubymi wioskami, których mors używa podczas lokalizowania pokarmu. Ryjąc w dnie jak świnia, za pomocą stwardniałej górnej krawędzi pyska, zwierzę wygrzebuje mięczaki. Zwierzęta żyjące głęboko w mule mors wydobywa wtryskując pod ciśnieniem wodę w ich norki. To doskonały sposób na zdobycie pokarmu, sprawia on, że mors nie musi głodować. Pożywienie nie jest trudne zdobycie dla morsa.

Aby ochronić manata amazońskiego przed wyginięciem, zakazano prowadzenia handlu jego mięsem, a rybacy, w których sieci wpadają te zwierzęta, mają obowiązek natychmiast je wypuszczać. W pięciu rezerwatach przyrody nad Amazonką żyją manaty. Są one tam chronione i mogą swobodnie zdobywać pokarm w zalanych przez wodę lasach. Manaty pomyślnie introdukowano do wielu sztucznych zbiorników zaporowych, gdzie spełniają ważną rolę jako zwierzęta wyjadające roślinność pływającą. Jeśli w zbiorniku nastąpi nadmierna wegetacja roślin pływających, światło nie dociera do głębszych warstw wody i ginie fito-plankton, którym żywią się ryby. Bez manatów woda staje się odtleniona i życie w zbiorniku może zaniknąć. Gnijące rośliny wydzielają siarkowodór, który zatruwa wodę oraz jest przyczyną szybszego niszczenia metalowych konstrukcji zapory oraz turbin. Sposobów ochrony tych zwierząt nie istnieje zbyt wiele i nie wszystkie, z tych, które istnieją, są skuteczne. To przykre, ponieważ warto chronić te zwierzęta. Diugonie i manaty są niezwykłymi ssakami wodnymi, gdyż są roślinożercami. Poruszają się wolno w ciepłych, płytkich wodach, dzięki czemu oszczędzają energię i odżywiają się pędami wodnych roślin, które są bogate w węglowodany. Manaty amazońskie żywią się głównie roślinnością pływającą na powierzchni wody. Manaty magazynują energię pod postacią tranu odkładanego pod skórą. Tłuszcz jest dobrym izolatorem i zwierzęta te nawet w wodach tropikalnych mogą zachować pożądaną temperaturę ciała i nie przegrzać się. Zapasy tranu pomagają im także przeżyć okresy braku pokarmu: manaty amazońskie często muszą przetrwać długie okresy niedostatku pokarmu w czasie pory suchej, kiedy trudno jest o rośliny wodne. Ciężkie kości syren są balastem (obciążeniem), kiedy zwierzęta żerują pod wodą, co pomaga im w zanurzaniu się. Za pomocą kończyn przednich kopią w osadach, aby wydobyć głęboko zakorzenione rośliny. Czasami można je zobaczyć, jak transportują naręcza roślin, które są owinięte dookoła kończyn. O życiu rodzinnym diugoni niewiele wiadomo, ponieważ są one bardzo płochliwe i zasiedlają głębokie, muliste wody. Można je zaobserwować pojedynczo lub w grupach liczących nawet 100 osobników.