Kobra jest to rozdaj węza. Kobra zamieszkuje na wolności lasy równikowe lub sadzawki ponieważ świetnie czuje się w obu miejscach. Kobra jest wężem jadowitym co oznacza ze posiada jad który może zabić. Kobra jest dość dużym wężem dlatego też świetnie radzi sobie z królikiem czy tez zwierzętami podobnej wielkości. Największym jej atutem jest fakt że działa z zaskoczenia kobra pełznie cichutko do ofiarna na taką odległość aby mogła ją ukąsić nawet jeśli polowanie nie powiedzie się to nie rezygnuje ponieważ jest bardzo szybka. Kobra nie posiada dużej ilości kłów dlatego tez ofiarę połyka i ta jest w niej kilka dni nawet zanim zostanie strawiona dokładnie. Kobra nie poluje codziennie tylko wtedy kiedy jest głodna nie pogardzi również ptasimi jajami. Kobry występują również w zoo tam muszą być przechowywane w specjalnych terrariach ponieważ dba się tutaj przede wszystkim o względy bezpieczeństwa zwiedzających. Kobra jest dość dużym wężem który może osiągnąć nawet kilka metro długości. Co ciekawe kobra znosi jajka a z nich dopiero są młode. Sęp jest to rozdaj ptaka. Sęp występuje w naturalnym środowisku w Afryce lub innych ciepłych terenach. Sęp jest ogólnie nie ciekawym ptakiem ponieważ nie ma pewnych piór czy też ubarwienia jest szaro czarny tak jak wrona. Co ważne na szyji nie posiada upierzenia co jest niezbyt ładnym widokiem. Sęp na miejsce swojego gniazda podobnie jak orzeł wybiera niedostępne treny. Sęp nie jest drapieżnikiem polującym ponieważ nie jest szybki ani zwinny on raczej zeruje na innych. Oblatuje na wiele kilometrów ziemię po to aby wykryć czy gdzieś nie ma resztek mięsa. Może zjadać nawet mięso które się rozkłada ponieważ jego żołądek wszystko strawi. Sęp często długo wyczekuje na taki moment ale opłaca mu się to. Ma wielki i mocny dziób dzięki czemu potrafi skruszyć nawet kostki. Ptak ten najczęściej przesiaduje na gałęziach wysoko ponad konarami po to aby wypatrywać ofiary podobnie jest w zoo tylko w tym przypadku nie musi czkać długo na posiłek. To właśnie od ptaka tego wzięło się określenie osoby która czerpie korzyść z innych ludzi.

Warany stanowią najokazalszą dziś rodzinę jaszczurek. Ten jeden rodzaj liczy 32 gatunki. Są to duże drapieżne gady, o długości ponad stu centymetrów. Ich ostre zęby potrafią dotkliwie kaleczyć, a uderzenie ogonem zwala z nóg dorosłego mężczyznę. Spotykamy je w najróżniejszych środowiskach, pustyniach, stepach i dżunglach. Niektóre żyją w wodzie, inne na lądzie lub też zamieszkują na koronach drzew. Wiele malajskich plemion wnętrznością tych gadów przypisuje cudowne właściwości uzdrawiające. Waran olbrzymi został odkryty dopiero na początku naszego stulecia. Osiąga on około 4 metrów długości. Prowadzi naziemny tryb życia. Ten drapieżnik poluje przeważnie za dnia, nawet na duże ssaki. Noc przesypia w wykopanych przez siebie norach lub jaskiniach. Samica składa w jednym lęgu ponad 20 jaj o długości 12 centymetrów. Waran ten zwany jest „smokiem z Komodo”. Zoolodzy ustalili, że gatunek ten zamieszkuje tereny puszczy w Nowej Gwinei. Ze swą smoczą głową, żółtym rozwiniętym językiem, z łuskowatą skórą, masywnym ogonem i wielkimi pazurami, przywodzą na myśl gady z pradawnych epok. W związku z dużą liczbą polowań, podejmowanych przez miejscowych łowców, władze objęły to piękne zwierzę ścisłą ochroną. Na podstawie licznych skamieniałości wydobytych z oligoceńskich złóż w stanie Kolorado, wiemy, że istnieje grupa jaszczurek, o budowie zębów charakterystycznych dla gatunków jadowitych. Ciemnobrązowe lub czarne tło ich grzbietu pokrywają jasne, nieregularne plamy. Aparat jadowy, w który wyposażyła je natura jest bardzo prymitywny. Gruczoły jadowe znajdują się w żuchwie, przewody zaś odprowadzają truciznę do rowków umiejscowionych w błonie śluzowej. Nie mają też zębów jadowych, które byłyby połączone z gruczołami. Jad helodermy działa na drobne kręgowce podobnie jak jad kobry. Poraża system nerwowy i mięśnie umożliwiające oddychanie. Jaszczurki te mimo silnego jadu uważane są za niegroźne gdyż nigdy nie zaatakowały człowieka. To zwierzęta spokojne, nienapastliwe i powolne. Helodermy ścigając zdobycz może rozwinąć prędkość do jednego kilometra i to na krótkim dystansie. Dlatego też polują na niezbyt ruchliwą zdobycz: pisklęta, dżdżownice, pająki. Żywią się także ptasimi jajami lub pisklętami. Gady te nie potrafią wspinać się na drzewa ani na skały. Choć żyją w suchym środowisku w razie potrzeby doskonale potrafią radzić sobie w wodzie. Helodermy to żywe skamieniałości, którym należy się szacunek i ochrona.

Gekkony są najliczniejszą grupa jaszczurek. Znamy ich około 700 gatunków. Są to formy prymitywne, na co wskazują pozostałości struny grzbietowej w obrębie kręgosłupa. Gekkon murawy rozprzestrzenił się z Hiszpanii i Afryki, aż na wybrzeża Europy, zaś gekkon turecki przebył Atlantyk i zasiedlił Portugalię oraz Florydę. Gekkony opanowały suche i ciepłe środowiska. Można je spotkać nawet jako zwierzęta zadomowione.Zwierzęta te są aktywne szczególnie w nocy, dzień natomiast przesypiają w rozmaitych kryjówkach. Po zmroku zaczynają baraszkować po mieszkaniu, wspinają się na sprzęty, okna, a nawet ściany. Posiadają one umiejętność poruszania się po gładkich pionowych powierzchniach. Pomagają im w tym tylnie łapy zaopatrzone w blaszki nabłonkowe w szczoteczki rogowych wyrostków.Gekkony polujące w nocy maja barwę szarości, polujące w dzień są bardziej jaskrawe. To jedyne jaszczurki, które wydają głośne dźwięki. Szczególna krzykliwością wyróżnia się gekkon piaskowy, mieszkaniec piaszczystych pustyń. Zwierzęta te żyją gromadnie. Każdy osobnik drąży w piasku jamę o długości około 1 metra. Żywią się pokarmem zwierzęcym. Małe gatunki chwytają owady, dżdżownice i ślimaki. Duże polują na ptaki i drobne ssaki.W większości krajów gady te cieszą się powszechną sympatią wśród ludzi. Węże pochodzą od niejadowitych jaszczurek. Jadowitość tych gadów wykształciła się później, stając się wyższym stopniem przysposobienia do łowów. Wśród około 2600 gatunków węży, jadowitych jest około 400. Gruczoły jadowe są zawsze parzyste i ewoluowały z gruczołów ślinowych. Położone są tuż za oczami gada. Aby mogły spełniać swe zadanie muszą mieć przewód wchodzący do jamy gębowej i połączony z zębami jadowitymi. Wyjątkowo jadowite są te, które oprócz normalnych zębów mają jedną lub kilka par znacznie dłuższych, zaopatrzonych w rynienki, którymi podczas gryzienia spływa jad. Węże posiadające kły z tyłu szczęki nie są groźne gdyż jad jest bardzo słaby. Należy do nich popularny na Bałkanach zaskroniec koci. Znaczna liczba węży jadowitych zasiedla tropiki. W Polsce żyje tylko jeden taki gatunek, żmija zygzakowata. Najniebezpieczniejszy z grzechotników żyje w Amazonii, który w statystyce śmiertelnych ukąszeń ma ogromną przewagę. Ten groźny wąż uważany jest za prawdziwe przekleństwo Brazylii. Jego jad poraża przede wszystkim układ nerwowy, powoduje też rozległą martwicę ciała, a nawet kości wokół miejsca ukąszenia. Afryka słynie z nadzwyczaj niebezpiecznych żmij. Ukąszenie dużej, masywnej żmij sykliwej powoduje śmierć szczura w ciągu kilku sekund, człowieka w ciągu paru godzin od ukąszenia. W Australii groźny jest tajpan. Ten 4 metrowy olbrzym może wywołać śmierć człowieka w kilka minut. Jego ukąszenie powoduje krzepnięcie krwi w żyłach i szybko sprowadza bolesną śmierć.